หน้าต่างห้องเปิดอ้า แสงแดดอบอุ่นยามเช้าสาดส่องอาบไล้เข้ามาในห้อง
ฟูกอ่อนนุ่ม ผ้าห่มผืนบาง ห่อหุ้มเราไว้ เธอยังคงหลับอยู่
คราบน้ำตาแห้งกังข้างดวงตาคู่สวยปิดสนิท ทิ้งไว้เป็นหลักฐานของความรู้สึกยากอธิบาย
ฝ่ามือหยาบกร้านลูบหน้าท้องหญิงสาวเนิบช้า

ผมหวนนึกถึง...สถานที่แห่งความทรงจำวันก่อน สถานที่ที่ความรักหลายคู่จบลง

เรามาถึงที่อับชื้นแห่งนี้ราว 8 โมงเช้า ทีวีเครื่องเล็กเก่าๆ ฉายภาพซ่าเลือนกำลังเปล่งร้องเพลงชาติอย่างแหบแห้ง
เรานั่งรอบนโซฟายาว บุนวมแข็งขาดๆ ถัดจากประตูกระจกบานเก่า เกาะกุมมือสั่นเทา
ดูเหมือนเราจะเป็นคิวแรกของวัน
ทั้งคืนที่ผ่านมาเราถกเถียงและทะเลาะกันหลายรอบ บ่อน้ำตาเธอบวมช้ำ
ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับผม ไม่สิ กับเรา
 
สาวใหญ่ในชุดกราวน์คล้ายหมอพยักหน้าให้เราเป็นสัญญาณว่าทุกอย่างพร้อมแล้วก่อนเดินหายเข้าไปในห้อง
เราสบตากันไม่มีคำเอื้อนเอ่ยใดๆ เราเหนื่อยจากการใช้ความคิดและน้ำตามามากพอแล้ว
คนที่ผมรักกำลังเดินเข้าห้องนั้นอย่างช้าๆ เพื่อนำสิ่งที่ผมก็ไม่แน่ใจว่ามีชีวิตแล้วหรือยัง...ออกไป
เสียเวลาที่จะคิด ผมและเธอตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว พวกเรายังไม่พร้อม

ความรัก เป็นคำที่ผมใช้อธิบายกับเธอว่า ผมรักเด็กคนนี้เกินกว่าจะต้องให้เขาออกมาเผชิญโลกที่พวกเราไม่สามารถเลี้ยงดูเขาได้ดี
ความเห็นแก่ตัว เป็นคำที่เธอใช้อธิบายกับผมว่า ผมมันไม่รับผิดชอบ
ผมไม่แน่ใจว่า ความรักกับความเห็นแก่ตัวต่างกันอย่างไร
 
บางทีความรักอาจเป็นเพียงส่วนหนึ่งของความเห็นแก่ตัว
 
เรารักคนที่เรารักแล้วเรามีสิทธิทำร้ายผู้อื่นหรือไม่
หากมีคนกำลังจะยิงพ่อแม่ของเรา เรามีสิทธิยิงปืนใส่คนคนนั้นหรือไม่
หากเรายิง จะถือว่าเรารักพ่อแม่ หรือว่าเราเห็นแก่ตัวที่ฆ่าคนอื่นเพื่อให้พ่อแม่เรามีชีวิตรอด?
 
หรือมนุษย์ก็แค่สัตว์ชนิดหนึ่ง
ผึ้งจะต่อยศัตรูของมันด้วยสัญชาตญาณ
มนุษย์ก็ไม่น่าจะต่างกัน
 
แต่หลายครั้งเราได้ยินว่าเราเหนือกว่าสัตว์อื่นๆ จากสมอง จิตสำนึก ความนึกคิด
มนุษย์จะสามารถทำตามสัญชาตญาณได้หรือไม่
 
เราบอกว่าเรารักเพื่อนมนุษย์ เรามีสิทธิทำร้ายสิ่งอื่นๆ หรือไม่
เรามีสิทธิสร้างหนูทดลองขึ้นมาแล้วทำการทดลองกับมันตามความพอใจเพื่อหาหนทางมายืดชีวิตมนุษย์หรือไม่
 
หากมันเป็นสิ่งเลวร้าย เราอาจต้องฆ่าตัวตายเพื่อชดเชยความผิดที่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้สัตว์เหล่านั้นต้องตาย ในเมื่อยาแทบทุกชนิดผ่านการทดลองในสัตว์มาแล้ว
หรือเพราะหนูทดลองถูกเราสร้างขึ้นมา มันจึงเป็นสิทธิของเราที่จะฆ่ามัน
 
ถ้าอย่างนั้นเราก็มีสิทธิฆ่าลูกของเราได้ ในเมื่อเราเป็นผู้สร้างเขาขึ้นมา
การทำแท้งควรเป็นสิ่งที่ถูกต้อง
ทำไมการทำแท้งถึงผิด
ขณะที่การฆ่าหนูทดลองเป็นสิ่งที่ยอมรับได้
การฆ่า หมู วัว ควาย เป็ด ไก่ ยอมรับได้
 
การหายใจของเราพลัดพลากชีวิตของเชื้อโรค ไวรัสและแบคทีเรียไปหลายล้านตัว
สิ่งนี้เรียกว่าอะไร ความรักในชีวิตจึงเห็นแก่ตัวเพื่อฆ่าสิ่งมีชีวิตอื่น?
หรือพวกมันไม่ถูกจัดว่าเป็นสิ่งมีชีวิต
แล้วรู้ได้อย่างไรว่ามันไม่มีชีวิต?
ใครนิยาม?
มนุษย์มีสิทธินิยามไหม?
ทำไมมนุษย์มีสิทธินิยาม?
และทำไมมนุษย์ถึงไม่มีสิทธินิยาม?
ผมไม่แน่ใจ
 
หากความรักเป็นสิ่งสวยงามจริง ทำไมมันถึงสร้างรอยแผลให้สิ่งที่เราไม่รัก
 
เรารักลูกของเราพอที่จะแย่งชิงสิ่งดีๆ มาให้ลูกของเรา ลูกคนอื่นเราไม่เคยสนใจ เห็นแก่ตัว? ความรัก?
เรารักประเทศชาติของเราพอที่จะไปเป็นทหารอันทรงเกียรติไล่ฆ่าชนชาติอื่น เห็นแก่ตัว? ความรัก?
เรารักมนุษย์ด้วยกันเพียงพอที่จะทำลายสิ่งมีชีวิตอื่นๆ เพื่อความอยู่รอดของมนุษย์ เห็นแก่ตัว? ความรัก?
หากมีมนุษย์ต่างดาว พวกเขามีความรักไหม ความรักของพวกเขา แตกต่่างจากความเห็นแก่ตัวอย่างไร ผมไม่แน่ใจ
 
หากคน 2 คนรักกันจริง สามารถมีชู้ หลายเมีย มากผัวได้หรือไม่
ทำไมเราจึงต้องโกรธ เกลียด แค้น หากอีกฝ่ายไปมีคนอื่น
ทำไมเราถึงไม่สามารถปล่อยให้คนที่เรารักไปทำอะไรต่ออะไรที่กิเลสของเขาเรียกร้องได้
หรือนั่นเป็นเพราะเราเห็นแก่ตัว
 
ทำไมสัตว์อื่นๆ ถึงมีหลายคู่ครองได้ แต่มนุษย์ห้ามมี
หากธรรมชาติต้องการให้มนุษย์มีคู่ครองได้เพียง 1 เดียว
ทำไมธรรมชาติไม่สร้างร่างกายเราให้มีระบบป้องกันทางเพศบางอย่างขึ้นมา
เช่น หากชายหญิงคู่ใดมีอะไรกันแล้ว จะไม่สามารถไปมีอะไรกับคนอื่นได้อีก
หรือเพราะธรรมชาติฉลาดพอที่จะรู้ว่า มนุษย์มีกิเลสตัณหามากมาย ไม่รู้จักพอ
หรือเพียงเพราะต้องการให้สิ่งมีชีวิตสายพันธุ์นี้สืบพันธุ์ต่อไปได้ยาวนาน ผมไม่แน่ใจ
 
หรือจริงๆแล้วผมคิดผิด
 
ความรักที่ปราศจากความเห็นแก่ตัวก็มีมากมาย
เราตายแทนลูกเราได้ เราตายแทนพ่อแม่เราได้
เรารักใครมากๆ เราพร้อมจะสละชีวิตได้
 
หรือจริงๆแล้ว ความรักที่ตายแทนได้ก็อาจเป็นความเห็นแก่ตัวอย่างหนึ่ง
เพราะบางทีเราอาจสบายใจกว่าที่ได้ตายแทน
ถ้าเป็นแบบนั้น สุดท้ายเราก็ยังเห็นแก่ตัวของเราอยู่ดีหรือไม่?
 
ความยากลำบากของพ่อแม่ที่เลี้ยงดูลูกตั้งแต่ยังไม่คลอด
อดหลับ อดนอน อิดโรย เมื่ออายุไม่กี่เดือน
ไปรับไปส่งโรงเรียน เมื่อโตขึ้น
เฝ้ามองดูอยู่ห่างๆ เมื่อออกไปใช้ชีวิต
สิ่งนี้เรียกว่าอะไร
ความรัก?
ความเห็นแก่ตัว?
 
ขากระตุกสั่นเกร็ง เล็บมือที่กัดจนฉีก กำมือแน่น ลมหายใจกระชั้นถี่
ความลังเลของผมเริ่มก่อกำเนิดขึ้นอีก แต่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ไม่แน่ใจ
ผมหันไปจ้องมองลูกบิดของประตูห้องนั้น
 
หรือความจริงแล้วความรักกับความเห็นแก่ตัวคือสิ่งเดียวกัน
ไม่มีสิ่งใดสวยงามกว่ากัน
ไม่มีสิ่งใดเลวทรามกว่ากัน
 
และมันก็อาจไม่สำคัญอะไรมากมายไม่ว่ามันจะถูกเรียกว่าความรักหรือความเห็นแก่ตัว

หน้าต่างห้องเปิดอ้า แสงแดดอบอุ่นยามเช้าสาดส่องอาบไล้เข้ามาในห้อง
ฟูกอ่อนนุ่ม ผ้าห่มผืนบาง ห่อหุ้มเราไว้ เธอยังคงหลับอยู่
คราบน้ำตาแห้งกังข้างดวงตาคู่สวยปิดสนิท ทิ้งไว้เป็นหลักฐานของความรู้สึกยากอธิบาย
ฝ่ามือหยาบกร้านลูบหน้าท้องหญิงสาวเนิบช้า

ผมไม่แน่ใจเหมือนกันว่าการที่เราทั้งคู่ตัดสินใจเช่นนี้เป็นเพราะอะไร

ความรัก?

ความเห็นแก่ตัว?

ห้องเงียบสงัดจนสัมผัสได้ถึงเสียงแผ่วเบาเล็กๆ มันเป็นเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจ
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
3 ดวง