[บทความ]คิดได้ระหว่างนึก 17 : ลัดหลัก
posted on 22 Feb 2012 10:21 by posasa in GetThink directory Fictionขณะนั่งบนรถติดแอร์ขนาดยักษ์ หัวแทบทิ่มขมำไปปะทะกับเบาะหน้าขณะคนขับเบรก
นี่เป็นรอบที่เท่าไหร่จำไม่ได้ แต่ก็เริ่มชินแล้วกับลูกพี่ขาซิ่ง จี้ติดตูดรถคันหน้าแบบคืบต่อคืบ
เขาคือผู้กุมพวงมาลัยรถบริการรับส่งพนักงานของบริษัทนั่นเอง
Step แกมี 2 อย่างอาร์ตๆ เบรกกระตุกม้าม กับ เร่งเครื่องกระชากคอหอย
ทุกครั้งที่เร่งเครื่องผู้โดยสารจำต้องขมึงเกร็งคอหอยสุดกำลังตามปฏิกิริยาของร่างกาย
ถ้าทุกคนในรถคันนี้เป็นโรคคอหอยพอกก็ไม่น่าจะแปลกใจ
เพราะพวกเรามีกล้ามเนื้ออันทรงพลังมาพอกที่คอหอย
อึก! ยังไม่ทันคิดอะไรจบดี ลูกพี่ก็ปาดเข้าขวาเบียดรถตู้เพื่อแย่งเลนขวาสุด
ที่โล่งพอให้แกเหยียบจมๆได้ราว 3 วินาที ผมนั่งเก้าอี้ตัวที่ 2 จากซ้าย ไม่ไกลจากหน้ารถ
เป็นตำแหน่งที่เห็นหน้าพี่เขาสะท้อนจากกระจกชัดเจน
รอยแสยะยิ้มของผู้เหนือกว่ากำลังฉายฉาบรับแววตาอันคมกริบ
ใบหน้ากระหยิ่มยิ้มย่องอย่างอารมณ์ดีทำเอาขนลุกซู่
ก่อนที่หางตาผมจะเหลือบไปเห็นป้ายที่ห่างออกไปราว 5 เมตร ด้านซ้ายมือตัวอักษรบนนั้นมีความว่า
"เส้นทางลัดไป..."
และในวินาทีเดียวกันนั้นเอง ตัวผมค่อยๆถูกโยกมาด้านหน้าด้วยอำนาจของแรงบางอย่าง
แต่สายตายังจับจ้องที่ป้าย เปลือกตาค่อยๆปิดลงช้าๆ
ขณะที่ความคิดยังแล่นเร็วตามปกติ มันกระซิบใส่ผมแผ่วเบาชัดเจน
"เส้นทางลัดสู่ความสำเร็จ?"
ปัก! หน้าผากซีกขวาปะทะเบาๆลงบนเบาะหน้าพอเป็นพีธี
การไปไหนได้เร็วกว่า ถึงเป้าหมายก่อนใครๆ เสียแรงน้อย ง่าย สะดวก และรวดเร็ว
ใครจะไม่ชอบอีกอย่างชีวิตคนเรามันมีเวลาน้อยนิดเหลือเกิน
ใยต้องเสียเวลาเดินทางบนทางหลักหากมีทางลัดให้เลือก
จนบางครั้งเราเผลอเรอมองหาแต่ทางลัดจนลืมวิธีเดินบนทางหลักไปก็ได้
หรือบางทีเราอาจมืดมัวสนใจแต่ทางลัด
จนหลงลืมมองคนรอบข้างว่าเราเผลอไปเบียดสีข้างใครหรือเปล่าขณะแย่งทางลัดสายนั้น
หรือบางทีทางลัดที่เราใช้อยู่ อาจกำลังทำร้ายเราเองอยู่ก็เป็นได้
อยากสอบผ่าน แต่ขี้เกียจอ่านหนังสือ มันเหนื่อย เสียเวลา ก็ลอกมันซะ
อยากได้เงินเดือนเยอะๆ ตำแหน่งสูงๆ แต่ไม่อยากทำงานหนัก ไม่อยากทุ่มเท
ก็ใส่ร้ายเพื่อนให้เจ้านายฟังดีกว่า
อยากรวย อยากสบาย แต่ไม่ขยัน ก็โกง ก็คอรัปชั่น ขายยาไอซ์ ค้าผงขาว เร็วกว่าเยอะ
ทำโปรเจกต์ให้ลูกค้ารายใหญ่ แต่ไม่กล้าคิดเอง ไม่กล้าลงมือ กลัวผิดพลาดก็ลอกเลียนแบบงานคนอื่นหน่อย
เส้นทางลัดอาจไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น
ในเมื่อแต่ละวัน เราเดินกันอยู่บนทางสายหลักทางที่ต้องพบกับปัญหามาปะทะซัดแบบไม่ใส่ใจความรู้สึกเรา
จนทิ้งรอยแผลเป็นฝั่งลึกสุดใจไว้
จึงไม่แปลกที่ใครต่อใครอาจล้มไประหว่างทาง
อาจหยุดอยู่กับที่เพราะไม่กล้าเดินต่อ
บางคนหวั่นไหวเฝ้าถามว่า
เมื่อไหร่ฉันจะถึงที่หมายสักทีมีทางลัดบ้างไหมนะ ที่จะพาให้ฉันไปถึงโดยไม่เจ็บ ไม่เหนื่อยแบบนี้
เชสเตอร์ เอฟ. คาร์ลสัน ต้องบากบั่นไปตามบริษัทต่างๆ กว่า 17 ปี
ก่อนที่สิ่งประดิษฐ์ของเขาจะได้รับการยอมรับและเป็นที่รู้จักกันทั่วโลก
สิ่งประดิษฐ์ของเขาคือ เครื่องซีรอก (Xerox ย่อจาก Xerography: Xerox + Graphics)
เอดิสัน และทีมงาน GE ล้มเหลวไม่เป็นท่ากับการทดลองเป็นพันครั้ง บวกกับเงินจำนวนมหาศาล
อีกทั้งกินเวลาหลายปี จนบริษัทเกือบล้มละลาย สุดท้ายหลอดไส้ของเขาก็จุดสว่างไสวจวบจนปัจจุบัน
ชาร์ลส์ เฝ้าทำการทดลองหาส่วนผสมที่ดีที่สุดที่ทำให้ยางพาราทั้งแข็งตัวและยืดหยุ่นไปพร้อมๆกัน
ทุ่มเททุกอย่างที่มี จนต้องขายบ้าน ขายทรัพย์สิน ขายกิจการมาเป็นทุน ก็ยังไม่พอ
ต้องไปกู้ไปหยิบยืม ไม่มีชดใช้ ถูกฟ้องจนติดคุก
แต่เขาไม่เคยย่อท้อ ยังคงทดลองต่อไปอีกในคุกนั่นแหละ
จนสุดท้ายเขาก็ค้นพบสูตรพลิกโลกได้สำเร็จ ชื่อเต็มๆของเขาคือ ชาร์ลส์ กูดเยียร์
สมคิด ลวางกูร จากเด็กวัดข้างถนน ต่อสู้ชีวิตล้มลุกคลุกคลานขึ้นลงจนมอบแมม กว่าจะเป็นเศรษฐีร้อยล้าน
หญิงม้ายลูกติด เลี้ยงชีวิตด้วยเงินอันน้อยนิดจากสังคมสงเคราะห์
เฝ้าปลุกปล้ำต้นฉบับนานนถึง 6 ปีบนโต๊ะไม้เก่าๆในร้านกาแฟเล็กๆ ก่อนถูกปฏิเสธจากหลายสำนักพิมพ์
เธอไม่ยอมถอย จนสุดท้ายเธอก็ทำให้พวกเราทั้งโลกได้รู้จักกับพ่อมดน้อย แฮรี่ พอตเตอร์
ดูเหมือนว่าเส้นทางสายฝันจะไม่เหมาะกับคนที่เอาแต่มองหา เส้นทางลัดเท่าไหร่นัก
มันน่าจะเหมาะกับคนที่มีความอึด ถึก สมบุกสมบัน ไม่หวั่นต่อกำแพงใดๆ ซะมากกว่า
บางทีเราคงต้องถึกอย่างแรด บางทีทางสายฝันนี้ที่มันไม่ใช่เส้นทางลัด เพราะมันคงเป็น
“เส้นทางแรด” เส้นทางที่ต้องโคตรพ่ออึด ถึก ทรหด ต่อสู้เยี่ยงแรดตัวหนึ่ง ถึงจะฝ่าไปได้
ดูท่าแล้ว ถ้าอยากไปให้ถึงฝั่งฝันเราคงต้องแรดกันน่าดู แต่มันก็คุ้มที่จะแรดไม่ใช่หรือ?
โดยเฉพาะถ้าคุณเป็นผู้หญิงแล้วมีคนมาบอกว่า “อย่าแรดให้มันมากนัก”
ผมว่าสวนกลับไปเลยครับว่า “กูจะแรด ใครจะทำไม?”
วันใดที่เราแรดได้จริงๆ ด้วยความแรดของเราคงพอที่จะยืนหยัดวิ่งอยู่บนทางสายนี้ได้
และต่อให้เหลือบไปเห็นป้าย “ทางลัด” ก็คงไม่อยู่ในสายตาอีกแล้วล่ะมั้ง
เพราะบางทีเมื่อถึงเวลานั้น “เส้นทางแรด” มันก็คงกลายเป็น “เส้นทางลัด” ของมันเอง
ถ้าอย่างงั้น จะรอช้าอยู่ใย
“ออกไปแรดกันเหอะ เมิง!”
posasa 22/2/12 ,11.05 น.
ทั้งที่มันไม่ได้ไปทำอะไรใครซะหน่อย
สอง ฮ่าๆๆ
#1 By BigBang on 2012-02-24 09:27